Bir konuşmanın ardından;
İş hayatından konuşurken yaşadığım yerden dem vurarak mutlumusun diye soruverdi sormaktan öte bu cümle taşarak akarak ağzından çıkıverdi sordu ama asıl cümlede gizli olan benim ikamet ettiğim yerde mutlu olmamın ötesinde bireysel olarak mutlu olup olmadığımdı – belki kendisi bile fark etmemiştir bu nüansı-. O an hissettiğim tek şey onun mutsuz olduğu ve evrene sessiz çığlıklar gönderdiğiydi ve bana kadar gelmişti o sessizlik. Yokuş aşağı koşan bir insanın duramayacağı ve düşmemek için tutunacağı dalları seçemeyeceği gibi o da iş yaşantısının hızı, günlük koşuşturmanın enginliği arasında gerçeklerden uzaklaşmıştır kimbilir. O anda aklıma yüzlerce binlerce kelime geldi ve geldikleri hızla uçtu gittiler, onlarca görüntü geldi gözümün önüne ve aynı hızda kaçmak üzereyken birisini yakaladım.
Tarih 2001 yılı nisan ayı, Datça’ya taşınmanın arifesindeyim, yer Ankara Talatpaşa Bulvarı 153 numara, siyah bir masa ve ben sergilere ait fotoğraflarımı büyük bir özenle ambalajlarken Kudret A. ile konuşuyorum: “ Bende çok taşındım çok yer değiştirdim ayrılıklar yaşadım gideceğin yerde mutlu olacağını umma mutsuzsan o da seninle beraber gelir mutsuzsan o da seninle gelir gerçeği gör” demişti, basit ve net bir şekilde. Daha sonraki aylarda bu cümlelerin stoacı felsefemin temel taşlarını oluşturacağını bilemezdim. Mutluluk dış koşullara bağlı değildir. Acı olsun mutluluk olsun bir yorumlama şeklidir. Duygularımızın oluşmasına neden olan yaşadığımız olaylar değil, o olayları nasıl yorumladığımız ve algıladığımızdır diyerek Epiktetos’ta son noktayı koymamışmıdır?
Kısıtlı vakitte anlaşılmayı umarak anlatmaya çalıştım umuyorum başarılı olmuşumdur.
Son Yorumlar